Jeden z najbardziej utalentowanych i wszechstronnych polskich aktorów teatralnych i filmowych. Z jednakowym mistrzostwem wciela się w królów i pijaków, księży i grzeszników, idealistów i cyników. Od lat powtarza: "aktorstwo to przede wszystkim sprawa wyobraźni (...) W każdym człowieku istnieją potencjalnie zalążki niemal wszystkich stanów psychicznych i emocjonalnych (...) Każdy z nas znaleźć się może w sytuacji pozornie niewyobrażalnej, kiedy owe emocje będą mogły, a nawet będą musiały się ujawnić".
Urodził się 13 września 1934 roku w Warszawie. Zbigniew Zapasiewicz pochodzi z rodziny związanej z teatrem, jest siostrzeńcem aktora Jana Kreczmara i reżysera teatralnego Jerzego Kreczmara. Zanim zdał do warszawskiej szkoły teatralnej, przez rok studiował na Wydziale Chemii Politechniki Warszawskiej. W latach 1952-1956 był studentem Wydziału Aktorskiego Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej
W 1956 roku Zapasiewicz został zaangażowany do Teatru Młodej Warszawy (w 1957 roku przemianowanego na Teatr Klasyczny, od 1972 roku - Teatr Studio). Na deskach tej sceny w 1956 roku odbył się jego zawodowy debiut. Wcielił się w postać Galois w OSTATNIEJ NOCY wg WYBRAŃCÓW BOGÓW Zdzisława Skowrońskiego w reżyserii Stanisława Bugajskiego. W 1958 roku, już w Teatrze Klasycznym, zagrał dwie duże role: Śwista w BOLESŁAWIE ŚMIAŁYM. SKAŁCE Stanisława Wyspiańskiego w reżyserii Emila Chaberskiego i Zbyszka w MORALNOŚCI PANI DULSKIEJ Gabrieli Zapolskiej w reżyserii Jadwigi Chojnackiej.
Rok później rozpoczęła się jego praca pedagogiczna - wykładowcy w warszawskiej szkole teatralnej. W latach 1981-1984 był dziekanem Wydziału Reżyserii, w 1992 roku został mianowany profesorem zwyczajnym tej uczelni.
W 1959 roku na siedem lat związał się z jedną z najważniejszych scen Warszawy - Teatrem Współczesnym prowadzonym przez Erwina Axera. Od 1966 roku, przez siedemnaście lat, występował w zespole Teatru Dramatycznego. Na tej warszawskiej scenie grał m.in. w spektaklach reżyserowanych przez Ludwika René, Macieja Prusa, Jerzego Jarockiego, Kazimierza Dejmka. Jedną z pierwszych ważnych ról był Czacki w MĄDREMU BIADA Aleksandra Gribojedowa w reżyserii Ludwika René (1967).
Od lat 80. Zbigniew Zapasiewicz występował na wielu warszawskich scenach: w latach 1983-1986 w Teatrze Powszechnym, w latach 1986-1990 był dyrektorem naczelnym i artystycznym Teatru Dramatycznego, przez trzy lata pracował w Teatrze Polskim (1990-1993), następnie, po raz drugi w swojej karierze, w Teatrze Współczesnym (1993-2000). Obecnie, od 2000 roku, należy do zespołu aktorskiego Teatru Powszechnego. Współpracował także m.in. z Krakowskim Teatrem STU i poznańską Sceną na Piętrze.
Jako reżyser Zapasiewicz zadebiutował w 1977 roku. W Teatrze Dramatycznym zrealizował URODZINY STANLEYA Harolda Pintera. W latach 80. Uznanie przyniosły mu przede wszystkim realizacje poezji Zbigniewa Herberta.
Zapasiewicz wystąpił w ponad 70 filmach. W kinie debiutował w 1963 roku drugoplanową rolą Księdza w filmie obyczajowym Jana Łomnickiego WIANO. W latach 70. Zagrał wybitne role w filmach Krzysztofa Zanussiego: docenta Jana w ZA ŚCIANĄ (1971) i naukowca-konformisty, docenta Jakuba Szelestowskiego w BARWACH OCHRONNYCH (1976).
Za swoje osiągnięcia sceniczne i filmowe Zapasiewicz otrzymał liczne wyróżnienia, nie tylko w Polsce. Dwukrotnie uzyskał nagrodę za pierwszoplanową rolę męską na Festiwalu Polskiego Filmu Fabularnego w Gdyni (1977 za "Barwy ochronne" i 2000 za "Życie...").
Ważniejsze role:
2003: Defekt jako Piwnicki
2001: Marszałek Piłsudski jako Piłsudski Józef
2001: Suplement jako doktor Tomasz
2000: Życie jako śmiertelna choroba przenoszona drogą płciową jako Tomasz
2000: Człowiek, jakich wielu (L'homme des foules) jako Wladimir
2000: Oburzające dropsy jako narrator
1999: Egzekutor jako Mecenas
1999: O zabawkach dla dzieci jako narrator
1999: Jak bóg Maior utracił tron jako narrator
1999: Jak Gyom został starszym panem jako narrator
1999: O największej kłótni jako narrator
1998: Demony wojny wg Goi (Demony wojny według Goi) jako Minister
1998: Ogniem i mieczem jako Lektor prologu i epilogu
1997: Piękna twarz jako narrator
1993: Obcy musi fruwać jako krytyk Przywilej
1992: Enak jako John Gilette
1992: Psy jako Wencel
1990: Retour, Le jako Doktor
1989: Po upadku. Sceny z życia nomenklatury jako Ratajczak
1988: Mistrz i Małgorzata jako Piłat
1987: Krótki film o zabijaniu jako Przewodniczący komisji
1986: Maskarada jako Michał Barczewski
1985: ...jestem przeciw jako Ojciec Jacka
1985: C. K. Dezerterzy jako Kapitan Wagner
1984: Baryton jako Antonio Taviatini
1984: Idol jako Urzędnik
1984: Rok spokojnego słońca jako Szary
1982: Choinka strachu jako Pisarz
1982: Imperatyw (Imperativ) jako Psychiatra
1982: Matka królów jako Doktor Wiktor Lewen
1981: Dziecinne pytania jako Więzień
1981: Przypadek jako Adam
1980: Gorączka jako Ojciec Leona
1980: W biały dzień jako Siwy
1979: Kung-Fu jako Docent Kwaśniak
1979: Panny z Wilka jako Mąż Julci
1979: Drogi wśród nocy (Wege in der Nacht) jako Amadei
1979: Doktor Murek jako Paweł Junoszyc
1978: Bez znieczulenia jako Jerzy Michałowski
1978: Szpital przemienienia jako Rygier
1977: Akcja pod Arsenałem jako Ojciec Rudego
1977: Pasja jako Tyssowski Jan Józef
1977: Lalka jako Aktor Rossi
1976: Barwy ochronne jako Docent Jakub Szelestowski
1976: Con amore jako Neurolog
1976: Tylko Beatrycze jako Brat Andrzej
1976: Ostatnie takie trio jako Cygan
1975: Dzieje grzechu jako Ksiądz Jutkiewicz
1975: Mazepa jako Jan II Kazimierz
1975: Skazany jako Adwokat
1974: Urodziny Matyldy jako Aktor Konrad
1974: Ziemia obiecana jako Kessler
1973: Drzwi w murze jako Dramaturg
1971: Kłopotliwy gość jako Przewodniczący komisji z elektrowni
1971: Za ścianą jako Docent
1966: Bariera jako Niewidomy
1966: Ktokolwiek wie... jako Blondyn
1965: Sposób bycia jako Ojciec
1964: Spotkanie ze szpiegiem jako Kres
1963: Wiano jako Ksiądz