Wątek romantyczny jest tłem dla toczącej się walki w świecie mody. Właśnie moda jest w tym filmie najważniejsza a właściwie postać redaktor naczelnej magazynu o modzie Mirandy Priestley (genialna Meryl Streep) ? pierwowzorem postaci jest Anna Wintour redaktor "Vogue'a". Zwykle jest tak, że barwne życie z okładki jest dla nas czarną magią. Filmowa adaptacja powieści Lauren Weinberger ma nam przybliżyć realia panujące w redakcjach naszych ulubionych pism o modzie, albo inaczej jak różne od siebie potrafią być te redakcje a może po prostu przedstawić wszystko tak jakbyśmy patrzyli przez kalejdoskop.

Nowa asystentka Mirandy Priestley początkowo jest zagubiona w nowej pracy, przecież dopiero co ukończyła studia i od razu została rzucona na głęboką wodę. Czy to brzydkie kaczątko potrafi przemienić się w pięknego łabędzia dla, którego sława będzie wszystkim? Te i inne pytania należy sobie postawić podczas oglądania filmu. Nasza mała Andy (Anne Hathaway) ? asystentka nr 2 musi pokazać, że nie jest tylko popychadłem i jej kobiece wymiary to nie 46. W filmie tym poruszono wiele wątków. Praca w redakcji to nieustanna walka między tym co moralne a co nie. Na moralność i sentymenty w pracy nie ma miejsca, jest to dość mocno zaznaczone w filmie. Droga do sławy jest trudna i wyboista? ale jak nam to przedstawia film osiągnięcie american dream i bycie the top of the top nie jest niemożliwością.

Główna bohaterka nie dostrzega jak pod wpływem pracy w redakcji i panujących tam zasad człowiek potrafi się zmienić i stać się obcym z dnia na dzień dla swoich najbliższych. Bycie najlepszym to w tym filmie bycie na każde zawołanie pani redaktor, skrupulatne wypełnianie tego co każe ? nie ma zmiłuj. Na dalszy plan schodzą przyjaciele, miłość staje się niczym. Potrzeba ogromnego wstrząsu nie aż tak jak armageddonowe wysadzenie asteroidy, ale wstrząsu, który pozwoli cofnąć się do miejsca w którym popełniliśmy błąd. Czy na taką podróż w głąb siebie i zrozumienie swojego postępowania odważy się główna bohaterka? Odpowiedź na to pytanie znają już Ci co przeczytali książkę.

Diabeł ubiera się u Prady [1] to dobre kino na pochmurne wieczory, to doskonały popcornowy film. Humorystyczne dialogi, inteligentne sceny sytuacyjne i znakomita Meryl Streep tworzą z filmu świetną rozrywkę. Film przepełniony jest ironią a redaktor naczelna grana przez Streep wydaje się być skąpana w wannie z narcyzem i tym właśnie kwiatem kwitnie. Moi drodzy nic dodać nic ująć to film na który obowiązkowo trzeba iść do kina.